Dlaczego obowiązkowa opłata nałożona na przemysł hazardowy w Wielkiej Brytanii nadal jest rzutem kostką?

Dlaczego obowiązkowa opłata nałożona na przemysł hazardowy w Wielkiej Brytanii nadal jest rzutem kostką?

06.05.2021 0 przez Andrzej Sikorski

T firmy bukmacherskie powinny wnosić wkład w finansowanie leczenia uzależnienia od hazardu poza dyskusją w tych dniach. Nawet firmy się z tym zgadzają. Ich organizacja branżowa, Rada ds. Zakładów i Gier, często chwali się, jak jej czołowi członkowie dobrowolnie zgłosili się, aby zwiększyć wspólne finansowanie usług edukacyjnych i terapeutycznych do £ 100 m w okresie 2019 – 2023.

Problem jest jednak oczywisty: obietnice są dobrowolne. Chociaż £ 100 m, nawet rozłożone na kilka lat, brzmi jak duża suma, wydaje się, że została wyrwana z powietrza. Nikt nie twierdziłby, że zbliża się to do pokrycia kosztów, jakie poniosłyby publiczne pieniądze zapewnienia nawet obecnego, niejednolitego poziomu leczenia uzależnienia.

Taki jest kontekst wezwania Claire Murdoch, National mental dyrektor ds. zdrowia w NHS England, za obowiązkową opłatę branżową. Mówi, że NHS jest „po to, by pozbierać kawałki”, ponieważ wzrosła liczba osób szukających pomocy w zaprzestaniu hazardu.

Murdoch nie jest sam w lobbowaniu za obowiązkową opłatą. Komisja ds. Hazardu, organ regulacyjny rządu, jest za. Podobnie BeGambleAware, organizacja charytatywna, która otrzymuje większość funduszy z branży. A posłowie wszystkich głównych partii popierają obowiązkową drogę.

Rządowy przegląd przepisów dotyczących hazardu, rozpoczęty w grudniu ubiegłego roku, może przyjąć ten środek – w istocie znajduje się on w zakresie zadań wynagrodzenie. Po prostu ograniczenia dotyczące reklamy i marketingu oraz prędkość obrotowa ruletki online zwykle przyciągają większość uwagi. Istnieje ryzyko, że obowiązkowa opłata, która mogła zostać wprowadzona wiele lat temu, nadal spada między pęknięciami.

Zacznij od pierwszych zasad. Ile kosztowałoby traktowanie uzależnienia od hazardu jako problemu zdrowia publicznego, za który się go uznaje? A czego rozsądnie jest oczekiwać, że branża zapłaci więcej niż zwykłe podatki od zysków? Odpowiedź na drugie pytanie to z pewnością więcej niż symboliczne sumy £ 20 miliona funtów rocznie.

Czy Credit Suisse ponownie odwiedza stary poradnik?

Credit Suisse dokonał prostego zadania: wywalił kilku menedżerów wyższego szczebla, ograniczył premie na najwyższym szczeblu i powiedział akcjonariuszom, że będą musieli żyć z niższą dywidendą po katastrofach w Archegos i Greensill. Żadna z nich nie oznacza jednak nowej strategii, której prawdopodobnie wymaga szwajcarski bank po tym, jak znalazł się w centrum dwóch najpoważniejszych wybuchów na rynkach finansowych w tym roku.

Dla Archegos Credit Suisse ma niewystarczającą wymówkę, że inne duże banki również były narażone na upadek funduszu zarządzanego przez Billa Hwanga. Ten czynnik nie wyjaśnia jednak, dlaczego Goldman Sachs i Morgan Stanley, również działający jako prime brokerzy, byli w stanie uciec z miejsca zdarzenia i zlikwidować swoje ekspozycje, podczas gdy szwajcarski bank i Nomura powoli wychodzili z bloków. Ogromny spadek zysków o wartości 4,7 miliarda dolarów sugeruje niepowodzenie całego systemu kontroli ryzyka.

Początkowy ból finansowy w Greensill jest mniejszy (chociaż zobaczmy, jakie procesy sądowe składają klienci narażeni na dotknięte fundusze przynosi), ale utrata reputacji jest prawdopodobnie większa. To jedno, by chciwy lub łatwowierny były premier Wielkiej Brytanii dał się wciągnąć w radosną rozmowę Lexa Greensilla na temat ponownego wynalezienia finansowania łańcucha dostaw, ale domyślnym ustawieniem banku szwajcarskiego jest rozwaga i sceptycyzm. Wydaje się, że Credit Suisse przepakowuje pożyczki zgodnie z poradnikiem z przed – 2008 złych starych czasów.

Życzę powodzenia António Horta-Osório, nowemu prezesowi, w uporządkowaniu bałaganu. Wyzwanie wygląda co najmniej tak samo onieśmielająco, jak to, przed którym stanął w Lloyds, który przynajmniej miał komfort przywództwa na rynku bankowości detalicznej w Wielkiej Brytanii. W bankowości inwestycyjnej nie jest oczywiste, dlaczego Credit Suisse próbuje konkurować na arenie międzynarodowej.

Wlewanie ropy na niespokojne wody

BP udało się zbić kilka aktywów i cena ropy wzrosła. Mechaniczny skutek jest taki, że pożyczki spadły szybciej, niż oczekiwano, do docelowego poziomu „tylko” 35 mld USD. Tak więc myśli korporacji zwróciły się ku wykupowi akcji, aby rozweselić akcjonariuszy po zeszłorocznej obniżce dywidendy.

Widać pokusę, ale firmy naftowe niezawodnie strasznie oceniają, kiedy ich akcje są tanie . Zapytaj Shell, który wesoło kupował prawie do momentu, w którym obniżył swoją dywidendę. Inwestorzy nie powinni świętować zbyt wcześnie.